نظر مشترکی که همه مردم در مورد بیمارستان دارند این است که هیچ کس نمی خواهد آنجا باشد! همه بیماران دوست دارند که سلامت و در خانه باشند. متاسفانه استرس، اضطراب، درد و ترس رایج ترین احساسات در بیمارستان ها هستند و این احساسات نه تنها برای بیماران بلکه برای پرستار شخص بیمار و سایر کادر درمانی به وجود می آید. در ادامه نکاتی را ارائه کرده ایم که مراقب بیمار با رعایت آنها تا حد زیادی می تواند اضطراب و استرس بیماران را کاهش دهد:

گوش دادن به صحبت های بیمار

شاید مهم ترین ویژگی برای پرستار شخص در برخورد با بیماران مضطرب و نگران، توانایی گوش دادن باشد. بیماران دوست دارند که به دقت به صحبت های آنها توجه کند. پرستار بیمار باید حداقل دو دقیقه را در کنار بیمار بنشیند و به صحبت های او با دقت گوش کند.

توضیح دادن توسط پرستار شخص بیمار

باید در مورد هر کاری را که برای بیمار انجام می دهد، توضیحاتی را نیز بگوید. بسیاری از بیماران با بیمارستان، محیط آن و کارهای پزشک ناآشنا هستند و نمی دانند که در حال انجام چه کاری بر روی آنهاست، چه اتفاقی در حال رخ دادن است و یا چه اتفاقی قرار است بیفتد. با توضیح در مورد مشکل بیمار، روند درمان و مراحل آن، دارو ها و مجهولات دیگر برای بیمار، درصد زیادی از سردرگمی های آنها را کاهش می دهد.

آرام کردن بیمار توسط پرستار بیمار

پرستار بیمار باید به جای اینکه به بیمار بگوید “آرام باش” ، باید راه آرام شدن را به او بگوید و به او نشان دهد که چگونه می تواند آرام شود. گفتن “آرام باش” به بیمار کمکی نخواهد کرد. باید به جای آن، از بیمار بپرسد که چگونه می تواند به او کمک کند. بسیاری از بیماران می توانند به پرستار بیمار بگویند که چیزی به آنها کمک و آنها را آرام می کند.

اگر بیمار نمی تواند به پرستار بیمار بگوید، باید از تکنیک های آرامش بخش ساده استفاده کند. مثلا پرستار بیمار می تواند به بیمار بگوید: “نفس عمیق بکش. دم از بینی و بازدم از دهان”. همچنین می تواند نور ها را کم کند، از همراهان بخواهد که اتاق را ترک کنند تا بیمار بتواند استراحت کند و یا پیشنهاد یک لیوان آب یا چای به بیمار بدهد. البته باید اطمینان پیدا کند که این اضطراب و ناآرامی بیمار به دلایل بیماری و پزشکی نباشد.

نوشتن نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *